Zlaté Hory: czy da się ominąć Biskupią Kopę?

Około 1890 roku wiedeński inżynier budowlany i geodeta Emanuel Rindl opracował projekt budowy linii kolejowej Město Albrechtice – Heřmanovice – Zlaté Hory – Mikulovice. Trasa ta miała przebiegać na południe od Biskupiej Kopy i łączyć dwa główne szlaki kolejowe: Karniów – Głuchołazy oraz Hanušovice – Jesenik – Głuchołazy.

Kluczowym elementem projektu było włączenie do sieci kolejowej Zlatých Hor, dawniej Zuckmantel, które w XIX wieku były znane z przemysłu górniczego i hutniczego. Miasto słynęło wówczas z wydobycia złota, srebra, miedzi oraz rud żelaza, a jego gospodarka w dużej mierze opierała się na działalności górniczej i metalurgicznej. Na przełomie XIX i XX wieku, w wyniku wyczerpywania się złóż oraz rosnącej konkurencji nowoczesnych zakładów w innych regionach, znaczenie przemysłu wydobywczego zaczęło stopniowo maleć.

Plan Rindla był niezwykle ambitny, a budowa linii kolejowej stanowiła duże wyzwanie inżynieryjne ze względu na trudny, górzysty teren. Trasa wymagała wzniesienia kosztownych pętli wysokościowych oraz licznych mostów. Władzom Zlatých Hor szczególnie zależało na połączeniu miasta z siecią kolejową.

Podczas budowy linii kolejowej z Jesenika do Głuchołaz w latach 70. XIX wieku szlak poprowadzono na północ od miasta, aby ominąć Biskupią Kopę oraz góry w okolicach Głuchołaz. W związku z tym magistrat Zlatých Hor od 1891 roku trzykrotnie wysyłał delegację do Wiednia, do siedziby Cesarsko-Królewskiej Dyrekcji Kolei Państwowych, w celu przedstawienia petycji o budowę linii kolejowej projektowanej przez Rindla.