Lokomotywy serii SP45/SU45 na torach Magistrali Podsudeckiej

Trudno wyobrazić sobie Magistralę Podsudecką bez lokomotyw serii SU/P45. Przez kilkadziesiąt lat popularne fiaty królowały obsługując pociągi w takich relacjach jak: Kraków - Jelenia Góra, Katowice - Legnica, czy Kędzierzyn Koźle - Jaworzyna Śląska. Prezentujemy historię tych lokomotyw i ich kursowanie na linii 137.

W połowie lat 60-tych ubiegłego wieku z powodu spadającej liczby parowozów mogących prowadzić ciężkie składy pociągów pasażerskich pojawiła się konieczność opracowania modelu pierwszej polskiej lokomotywy spalinowej o dużej mocy. Odpowiedni wniosek o przygotowania projektu w 1964 roku złożyło Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego w Poznaniu, który został złożony do zakładów imienia Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Równolegle warszawskie Centralne Biuro Konstrukcyjne Silników Spalinowych podjęło się opracowania wysokoprężnego silnika na potrzeby nowopowstającego prototypu lokomotywy.

Pierwszy prototypowy egzemplarz lokomotywy oznaczonej jako 301D był gotowy pod koniec 1966 roku. Jego testowa eksploatacja przez PKP rozpoczęła się na początku 1967 roku. Początkowo PKP przydzieliło nowej lokomotywie serię SU45 jednak niemal natychmiast zmieniło ją na SP45 (Spalinowa Pasażerska).

Lokomotywę wyposażono w prądnicę główną sześciobiegunową prądu stałego o napięciu 800V i natężeniu 440A przy 1100 obrotach na minutę. Ponadto lokomotywę wyposażono w prądnicę pomocniczą o mocy 25kW mogącą wytworzyć napięcie 110V i natężeniu 227,8A oraz kocioł ogrzewczy mogący ogrzewać wagony. Lokomotywa posiadała zbiornik paliwa o pojemności 2800 litrów. Składała się z dwóch, trzyosiowych wózków przystosowanych do poruszania lokomotywy z prędkością 120km/h. Miała długość łącznie ze zderzakami prawie 19 metrów i ważyła 102 tony.