Historia bocznej linii kolejowej: Koźle-Baborów-Opawa
Budowa linii kolejowej z Koźla do Baborowa i dalej za granicę do Opawy była idealnym przykładem jak po zmianie prawa istniejące bocznice kolejowe przemianowano na pełnoprawne szlaki. Ten artykuł opisuję historię tego traktu do czasów II wojny światowej.
Historia cukrowni w Reńskiej Wsi, położonej niedaleko Kędzierzyna, sięga drugiej połowy XIX wieku. Zakład powstał w odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie na cukier buraczany. Budowa cukrowni rozpoczęła się w latach 60. XIX wieku (prowadziła działalność już na pewno w 1864 roku.), a jej lokalizacja była strategiczna ze względu na bliskość żłób buraczanych oraz rozwijającej się sieci kolejowej. Krótko po uruchomieniu działalności cukrownia zatrudniała 150 osób1.
W 1882 roku, w rejonie, gdzie Kolej Podsudecka przebiega najbliżej wsi Większyce (dzisiejsze okolice przystanku Pokrzywnica), rozpoczęto prace nad budową bocznicy kolejowej prowadzącej do cukrowni w Reńskiej Wsi. Bocznica została zaprojektowana w taki sposób, że pociągi jadące z Głogówka w kierunku Koźla mogły bez zmiany czoła, pokonując łuk w prawo, wjeżdżać na teren zakładu, przecinając wcześniej pola położone między Radziejowem a Większycami.